เริ่มกันที่ชื่อเรื่องก็ งงแล้วว่าเรื่องนี้เรื่องไร แน่หล่ะครับ งงหล่ะสิ ก็มันเป็นเรื่องที่ประมาณว่าไม่รู้เรื่อง
วันนี้ขับรถกลับบ้านนั่งคุยโทรศัพท์กับแฟน เล่าให้ฟัง ว่าโปรแกรมมเอร์คนนึงที่ทำงาน ประมาณว่าตัวท้วมๆ ปากดำๆ ก็เลยกลัวว่าวันนึ่งผมจะเป็นอย่างนั้น เท่านั้นยังไม่ พี่คนนี้ยังพูดแบบไม่รู้เรื่อง ผมเองก็งง นะว่าเรื่องพูดไม่รู้เรื่องเนี่ยเป็นไง แต่ประมาณว่าพูดไม่รู้เรื่องเลย จะว่าไปก็เคยเจอ เหมือนกัน จากการได้สัมพาษโปรแกรมเมอร์หลายๆ ท่านที่ดูๆ แล้วเหมือนจะเก่งเรื่องของเทคนิคมากๆ แต่ว่าเรื่องการพูดจา การอธิบาย การเรียงลำดับกระบวนคิดกลับไม่ได้เรื่องเลย คงเป็นเพราะ อยู่กับเครื่องหรือว่าโปรแกรมมากเกินไปจนลืมความซับซ้อนของสังคมและสุดท้ายก็ไม่คุ้นเคยกับมัน จริงๆแล้วเรื่องนี้สำคัญมากกกกกกก ถึงมากๆ ยิ่งโปรแกรมเมอร์ที่วันนึงต้องโตขึ้น ต้องเปลี่ยนความรับผิดชอบ เปลี่ยนบทบาทหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ มันจะทำขาด skill ในการเจรจาไปโดยสิ้นเชือง ฝากถึงหลายๆ ท่านอย่าลืมพัฒนาความสามารถด้านนี้ด้วย พอมาถึงเรื่องการพูด มันก็ไปถึงเรื่องการเขียน นี่เอาแค่ ภาษาไทยนะครับไม่นับรวมถึงภาษาอังกฤษเลย คุณครูท่านนึงเคยสอนผมตอนเด็กๆ ว่า ถ้าอยากรักการอ่าน แล้วเบื่อมากไม่รู้จะเริ่มยังไง ให้เราหาอ่านในเรื่องที่อยากอ่าน เช่นกาตูน หรือแม้กระทั่งหนังสือโป๊ หุๆๆๆ ผมขอเอามาใช้กับเรื่องการเขียนเช่นกัน เมื่อเราก้าวข้ามความที่เราต้องเขียน ตัวหนังสือไม่กี่บรรทัดเพื่อให้ อุปกรณ์ไฟฟ้าโง่ๆ ให้ทำอะไรต่อมิอะไรหลายๆๆๆๆ ต่อหลายอย่าง แต่มาวันนึงเราต้องมาเีขียนตัวหนังสืออีก ประมาณสามสี่เท่าของสิ่งที่เคยเขียน เพื่ออธิบายมันเป็นภาษาที่สังคมเข้าใจ
ผมจึงสรุปเอาว่าเรื่องนี้สำคัญนะครับ ว่าด้วยเรื่องของ “communication skill”